Σταμάτης Α. Ασημής – Μηχανολόγος Μηχανικός Παραγωγής & Διοίκησης

Καλό?

Very tyring day. Very tyring day.

I am so busy that i started writing in the blog in english because i have nothing else to do.

E re kourash.

That’s it for today.

I am to tyred to write more.

Tomorrow again.

Κάπως έτσι έλεγαν οι παλιοί. Ήξεραν κάτι?

Μάλλον ναι.

Η παραγωγική περίοδος στη ζωή ενός ανθρώπου ξεκινά μετά τα 25-30. Μικρός δηλαδή. Σκέψου λοιπόν σε αυτή την παραγωγικότατη ηλικία να πας να μονάσεις?

Πρέπει με κάποιο τρόπο να κάνεις κάτι, γιατί 7 χρόνια σπούδαζες π.χ. Που θα πάει τόση γνώση? Θα την κλείσεις σε ένα μοναστήρι. Όχι βέβαια. Θα προσπαθήσεις να κάνεις κάτι στην αρχή που είναι χρήσιμο για το μοναστήρι.

π.χ.

Είσαι μηχανικός καμια 30 χρονών ,σε παράτησε η γκόμενα μετά απο 5 χρόνια σχέση και ενώ ήσασταν έτοιμοι για γάμο, οπότε τα παρατάς όλα για να γίνεις μοναχός. Να έρθεις ποιο κοντά στον Κύριο.

Πας στο Βατοπαίδι (λέμε τώρα).

Όμορφο μοναστήρι. Θα ηρεμήσεις λες.

Μετά απο κανένα μήνα σου λέει ο ηγούμενος: Ξέρεις αδερφέ Ιωακήμ πρέπει να φτιάξουμε ένα ξενώνα για τους ευσεβής επισκέπτες της μονής. Ωραία λές εσύ θα φτιάξω τα σχέδια και θά επιβλέψω το έργο. Να θημηθώ και αυτά που σπύδασα.

Μετα απο κανένα χρόνο τα ίδια. Επέκταση για να φυλάξουμε τα πρόβατα.

Μετά απο 5 χρόνια. Οικοδομή στην Αθήνα για τα ορφανά του πολέμου στο Νταρφούρ.

Μετα απο 10 χρόνια ξενοδοχείο για τους φτωχούς στην Χαλκιδική.

Έχεις φτάσει να είσαι 40 και να έχεις κάνει περισσότερα έργα μέσα στη μονή παρά αν ήσουν έξω. Και όλα αυτά φυσικά για τους φτωχούς και κατατρεγμένους.

Άσχετα αν πλουτίζεις σε βάρος άλλων.

Ίσως το έκανες και αν δεν ίσουν μοναχός.

Αλλά οταν είσαι μοναχός υποτίθεται οτι το μόνο που σε νοιάζει είναι να μπορέσεις να φτάσεις κοντά στον Θέο.

Οχί κοντά στον Babis Vovos.

Γι’αυτό σας λέω, ήξεραν οι παλιοί.

Πόσες δυσκολίες συναντάμε καθημερινά…

Ας υποθέσουμε ότι δύο άτομα συναντούν την ίδια δυσκολία την ίδια στιγμή. Ο τρόπος που θα τη διαχειριστούν θα είναι από λίγο έως και πάρα πολύ διαφορετικός.

Το σημαντικό όμως είναι να τη διαχειριστούν. Να παλέψουν για να την υπερνικήσουν.

Μπορεί να μην τα καταφέρουν στο τέλος, αλλά τουλάχιστον θα έχουν κάνει αυτό που έπρεπε και μπορούσαν.

Η φυγή είναι πάντα ο εύκολος δρόμος στην αρχή, αλλά πάντα οδηγεί σε αδιέξοδο…

Σε αδιέξοδο και μοναξιά…

Η μοναξιά είναι όμως πολύ δύσκολος δρόμος… Χωρίς οικογένεια, χωρίς πραγματικούς φίλους…

Όλοι κάνουμε λάθη. Βρες τα με τον εαυτό σου και προσπάθησε…

Αν προσπαθήσεις πραγματικά κανείς δεν θα σου πει κουβέντα.

Μην τα παρατάς…

Άλλα ακούμε και άλλα καταλαβαίνουμε…

Άλλα θέλουμε και άλλα πέρνουμε…

Άλλα αξιζουμε και άλλα μας δίνουν…

Άλλα ψάχνουμε και άλλα βρίσκουμε…

Άλλα μπορούμε και άλλα καταφέρνουμε…

Άλλα είναι και άλλα φαίνονται…

Άλλα πάνε και άλλα έρχονται…

Άλλα εγώ είμαι καλά.

Κάθομαι με ένα φίλο και μιλάμε. Λέει ο καθένας τα παράπονα του για άτομα απο την παρέα.

Μεταξύ μας.

Είπα και εγώ διάφορα. Αλλά τα έχω πει και σε αυτόν που έχω “παράπονο”.

Ο άλλος αρχίζει και λέει, λέει, λέει….

Σε κάποια έχει δίκιο. Σε άλλα όμως είναι εκτός πραγματικότητας. Του το είπα αλλά δεν άλαζε το κεφάλι του.

Σημειώνει όμως οτι τα τελεύταια χρόνια δεν είμαστε η παρέα που ήμασταν.

Συμφωνώ.

Αν τα λές σε εμένα και δεν τα λές εκεί που πρέπει τότε ναι, έχεις δίκιο.

Τι κολλάς ρε φίλε?

Αν θές να είμαστε παρέα πρέπει να ξέρει ο καθένας τι πρόβλημα έχει ο άλλος με την πάρτη του.

Και εφ’όσον εσυ κολλάς να τα πείς θα τα πώ εγώ για να κάνει ο άλλος το πρώτο βήμα.

Με την προυπόθεση οτί ο άλλος θα πεί οτί το έμαθε απο εμένα.

Που είμαι λάθος?

Στο οτί προσπάθησα, με πλάγιο τρόπο, να ξεδιαλύνω μία κατάσταση ή στο ότι τα είπα χωρίς να τον ρωτήσω?

Αν θέλουμε να λέμε οτί είμαστε παρέα πρέπει να λέμε την αποψή μας στους φίλους μας και όχι να δημιουργούμε πηγαδάκια.

Η παρέα φίλε δεν είναι μόνο για να γελάμε.

Περάσαμε μία τραγίκη κατάσταση πρίν ένα χρόνο και εκεί πραγματικά ήρθαμε ποιό κοντά από ποτέ για να την αντιμετωπίσουμε. Τότε καταλάβαμε τι σημαίνει φίλος.

Μην το χαλάσετε. Εκτός και αν όλα ηταν πλασματικά, οπότε να μου το πείτε και εμένα να το ξέρω.

Πόσο τυχεροί είμαστε τελικά που έχουμε πάνω από 1000 φωτογραφίες να μας θυμίζουν τα φοιτητικά μας χρόνια… Τα καλύτερα (ίσως) χρόνια της ζωής μας…

Κάθε φωτογραφία και μία ιστορία…

Φίλοι, γνωστοί, άσχετοι…

Να είμαστε καλά να θυμόμαστε όλες αυτές τις στιγμές και όλους αυτούς που περάσαν από την παρέα μας…

Ένα fredo, espresso, cappuccino, machiato και λοιπά ξενόφερτα.

Ε όχι λοιπόν.

Εγώ θα πιώ ένα πατροπαράδοτο φραππέ με μπόλικη ζάχαρη, πλούσιο αφρό και τέρμα πάγο.

Γιατί έτσι μας αρέσει. Έτσι έμαθα 6 χρόνια στην Ξάνθη και τόσα χρόνια στην πατρίδα μου. Έτσι ειμ’ εγώ.

Γιατί γύρω απο ένα τραπέζι με φραππέδες (όπως στην φωτό του προηγ. αρθρου) αναλύσαμε τα μεγαλήτερα ζητήματα που ταλανίζουν την ανθρωπότητα.

Γιατι πάντα ξεκινούσαμε να μιλάμε για το τί μαλακίες κάναμε χθές το βράδυ και καταλήγαμε στον πόλεμο του Ιράκ μέσα απο μια ιδιαίτερα πολύπλοκη διαδικασία. Μια διαδικασία ασύληπτης συνένωσης γεγονότων.

Γιατί πάντα γύρω απο αυτό το τραπέζι μετά απο την εξέταση λύναμε τα ποιο πολύπλοκα θέματα ρομποτικής, οικονομικών, μηχανολογιας, μαθηματικών, μέσα απο συζήτηση, βρισιές, κόντρες για το ποιός είναι ποιό έξυπνος και φυσικά φραππέ να ρέει σαν τον Αμαζόνιο.

Γιατί πάντα λέγαμε: Πάμε για μάθημα? Πηγαίναμε. Και καθόμασταν 2 ώρες για καφέ στις καρέκλες έξω απο την αίθουσα και λέγαμε ότι να ‘ναι. Την 3η ώρα μπαιναμε, εντάξυ.

Γιατί πάντα γύρω απο τέτοια τραπέζια υπήρχαν φίλοι πραγματικοί και όχι trendy και snob τυπάδες με μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους.

Γιατί φραππέ θα πιώ με τον Στελάρα όταν πάω να τον βρώ εκεί που είναι, όπως πίναμε εδώ.

Τι θα πιείτε?

Φραππέ κοπελιά, γλυκό, με μπόλικα παγάκια.

http://frikipaideia.wikia.com/wiki/%CE%A6%CF%81%CE%B1%CF%80%CE%AD%CF%82