Και καλά….

Βαρέθηκα ποιά.

Κάθομαι με ένα φίλο και μιλάμε. Λέει ο καθένας τα παράπονα του για άτομα απο την παρέα.

Μεταξύ μας.

Είπα και εγώ διάφορα. Αλλά τα έχω πει και σε αυτόν που έχω “παράπονο”.

Ο άλλος αρχίζει και λέει, λέει, λέει….

Σε κάποια έχει δίκιο. Σε άλλα όμως είναι εκτός πραγματικότητας. Του το είπα αλλά δεν άλαζε το κεφάλι του.

Σημειώνει όμως οτι τα τελεύταια χρόνια δεν είμαστε η παρέα που ήμασταν.

Συμφωνώ.

Αν τα λές σε εμένα και δεν τα λές εκεί που πρέπει τότε ναι, έχεις δίκιο.

Τι κολλάς ρε φίλε?

Αν θές να είμαστε παρέα πρέπει να ξέρει ο καθένας τι πρόβλημα έχει ο άλλος με την πάρτη του.

Και εφ’όσον εσυ κολλάς να τα πείς θα τα πώ εγώ για να κάνει ο άλλος το πρώτο βήμα.

Με την προυπόθεση οτί ο άλλος θα πεί οτί το έμαθε απο εμένα.

Που είμαι λάθος?

Στο οτί προσπάθησα, με πλάγιο τρόπο, να ξεδιαλύνω μία κατάσταση ή στο ότι τα είπα χωρίς να τον ρωτήσω?

Αν θέλουμε να λέμε οτί είμαστε παρέα πρέπει να λέμε την αποψή μας στους φίλους μας και όχι να δημιουργούμε πηγαδάκια.

Η παρέα φίλε δεν είναι μόνο για να γελάμε.

Περάσαμε μία τραγίκη κατάσταση πρίν ένα χρόνο και εκεί πραγματικά ήρθαμε ποιό κοντά από ποτέ για να την αντιμετωπίσουμε. Τότε καταλάβαμε τι σημαίνει φίλος.

Μην το χαλάσετε. Εκτός και αν όλα ηταν πλασματικά, οπότε να μου το πείτε και εμένα να το ξέρω.

~ από Νίκος στο 20 Αυγούστου, 2008.